Door verder te klikken op onze website, accepteert u cookies en vergelijkbare technieken. Hiermee verzamelen we persoonsgegevens en volgen wij uw internetgedrag. Klik op de knop meer informatie voor onze privacy statement.

 
 
 
 

uit de gemeente, uit Onderweg nr. 8 -2021

Welke impact heeft de Coronatijd zoal op ons gehad? Een aantal gemeenteleden gaf response. Namens het consistorie, hartelijk dank dit met ons te delen! Anne-Marie de Fouw.

Wij, Anneke en Jan den Dunnen hebben de coronatijd als erg saai ervaren. Alle spontane dingen waren ineens verdwenen. Gelukkig zijn wij een beetje digitaal-vaardig, zodat je op die manier nog wel mee kon doen aan b.v. de kerkdiensten.

Nu zijn wij beiden zangers van de cantorij en die kwam natuurlijk ook abrupt tot stilstand. Zangstemmen moet je blijven oefenen en daar heeft Anneke " Zing als vanzelf op zaterdag" voor gevonden; een digitale zangles, waar iedereen aan mee kan doen. Zo is zij toch een beetje geoefend gebleven. Wij hopen dat iedereen weer de weg terug naar de cantorij weet te vinden en we hopen ook dat anderen die nog niet eerder hebben meegezongen het koor komen versterken. Want we hebben wel ontdekt dat zonder zang het leven en de kerkdiensten toch wel saai worden.
-------------


Overleven in coronatijd door Anneke van ’t Hull 

“Hoe maak jij het? Kun jij je een beetje redden in deze moeilijke tijd?”

Dat zijn vragen die mij de afgelopen tijd regelmatig gesteld werden en die ik op mijn beurt ook aan anderen stelde. Coronatijd was en is nog steeds een lastige tijd voor iedereen, want  we zijn er nog niet vanaf. Maar het antwoord op boven gestelde vragen blijkt niet voor iedereen hetzelfde. Hoe verging het mij tot nu toe? 

Halverwege maart 2020 begon in vrijwel heel Europa en de rest van de wereld een periode van lockdowns en vergaande beperkingen. Ik kwam eind maart vorig jaar ternauwernood op tijd terug naar Nederland met een repatriëringsvlucht vanuit het buitenland. En ik was blij weer thuis te zijn. Het leek wel een nare droom. De dreiging van het coronavirus had invloed op vrijwel alles wat voorheen heel normaal was. Geen of nauwelijks onderlinge contacten, niet op reis kunnen gaan, strikte hygiënemaatregelen, mondmaskers dragen en elke dag treurige berichten over het aantal nieuwe besmettingen en coronadoden. 

Alle reden dus om angstig, somber en depressief te worden. Veel eenzaamheid bij zowel jong als oud. Eigenlijk een wonder dat ook ik niet depressief en moedeloos ben geworden, zoals zoveel andere mensen. Grote zorgen heb ik natuurlijk wel steeds gehad en heb die nog, want het gaat niet goed met het virus. Voor mij hebben in deze coronaperiode vooral de volgende dingen extra betekenis gekregen en mij op de been gehouden: mij niet laten meeslepen in angst en somberheid, zoveel mogelijk actief en gezond blijven, het belang inzien van zelfredzaamheid, alert en attent blijven wat betreft alle informatie en ontwikkelingen rond het virus, contact houden met naasten via vooral whatsapp, e-mail en telefoon, genieten van de stilte en de rust, oog houden voor de schoonheid van de natuur en de wisseling van de jaargetijden, door te wandelen en te fietsen lichamelijk in conditie blijven. Al met al heb ik tot op heden genoeg om handen gehad om die lastige coronatijd te doorstaan. Maar ik hoop en bid dat er toch echt een einde aan komt en we weer voluit kunnen zingen in onze Dorpskerk. Want dat heb ik toch wel het meest gemist, het zingen.
--------------

Henny Redeker: “In het begin van de Corona vond ik het moeilijk om alleen te zijn. Geen Kerk en geen werk, hoe moest ik daarmee omgaan? 

Gelukkig konden we via de Kerkomroep toch de dienst beluisteren en later zien. Het mooie weer speelde ook mee en zo konden we van de tuin genieten. Het viel me wel op, dat er veel mensen geen vertrouwen hadden in de politiek en geloof.
Daarvan heb ik geleerd, dat vertrouwen ondanks de tegenslagen, die ik dat jaar heb ondervonden, me toch tot een bevoorrecht mens heeft gemaakt, om te kunnen genieten van de mensen en kleine dingen om me heen.  
----------------------

Kitty en Wim van Manen:
Na een paar operaties in de coronatijd te hebben ondergaan, onderging ik deze operaties praktisch alleen (geen familiebezoek); wat is het dan heerlijk om dankbaar te kunnen zijn, dat je met z’n beiden(echtgenote) bent.
Als je vrienden hebt waarvan de vrouw plotseling komt te overlijden (geen corona) zonder dat je afscheid hebt kunnen nemen, komt dat heel hard aan. Op zondagmorgen via de laptop toch je kerkdienst te kunnen volgen, is dan toch heerlijk.

Je gaat diverse dingen om je heen heel anders bekijken en waarderen, met andere woorden: je bewustzijn gaat verder openstaan voor andere dingen en je mag dan zien, dat je als mens niets kan bepalen, het leven is immers niet maakbaar, alles ligt in Gods hand. Ondanks alle zware corona voorvallen en ziektes, heeft het coronatijdperk ook z’n goede kanten laten zien als men ze wíl zien.
------------------------

De coronatijd kwam in een vreemde periode in mijn leven. Door gezondheidsklachten was ik niet optimaal en moest geopereerd worden. Het was de vraag  of dat mogelijk was, gezien de volle ic’s. Gelukkig kon het en diende zich daarna een tijd van revalidatie aan. Bij vrienden, met wie je dan plots één huishouden vormt. Dat leidde soms tot komische situaties.
Los van de onzekerheid over mijn eigen herstel was er natuurlijk de spanning voor de persconferenties: mogen we de deur uit, kunnen er mensen op bezoek komen. Voor mij kwam er ook nog een verhuizing tussendoor. Mijn huis heb ik achtergelaten en ik vond een nieuw onderkomen. Maar ja, mocht er verhuisd worden? Gelukkig wel en ja, dat was een uitdaging. Je wordt erg op jezelf teruggeworpen, maar dankzij veel hulp was het mogelijk om positief te blijven.
Er zijn digitale mogelijkheden om elkaar te bereiken, dat is wel heel erg fijn. Maar zoals we allen weten, is het behelpen. Omdat ik door mijn ziekte een groot risico op besmetting had, moest ik mij heel erg rustig houden en werd ik strak gecontroleerd door mijn lieve kinderen. Corona krijgen zou absoluut rampzalig geweest zijn. Ze hadden gelijk! Hoe blij ben je dan met de eerste vaccinatie!
Ik miste de kerk, het samenzijn, de interactie. Gelukkig kwam er streaming in Blaricum waardoor we de diensten konden volgen. Voetje voor voetje werden de strenge maatregelen versoepeld. Wat ben ik blij met ieder onderdeel dat weer ‘mag’! Mij hielp in de lockdown het schrijven aan mijn bundel verhalen. Zo heb ik de momenten waarop het wel erg saai of eentonig dreigde te worden, kunnen benutten. Nu het normale leven zich weer aftekent, merk ik dat ik snel de oude routine van de coronatijd begin te vergeten.
Weer een nieuw voornemen …

Annette Horsman