Gea Teensma en Ina Beffers kregen te maken met verlies in nabije kring.


Wij feliciteren Elly en Paul Recourt met hun vijftigjarig huwelijk.

Joyce en Willem van Someren Gréve werden het slachtoffer van een gewelddadige roofoverval in hun huis.

Anderen kregen te maken met insluipers en inbrekers.

Of Blaricum meer dan andere plaatsen getroffen wordt door criminaliteit weet ik niet, maar het heeft in elk geval grote impact op de betrokkenen. Want als je je in je eigen huis niet veilig voelt, dan wordt er wel een heel existentiële vloer waarop je staat, onder je weg getrokken. Het is bar.

Wij feliciteren Wim en Miny Beuving met hun vijftigjarig huwelijk. Van harte! Op 11 oktober is het vijftig jaar geleden dat zij in het huwelijk traden. Een gouden huwelijk dus. Ook zij hebben de klappen van het leven gehad, dus dat ze deze dag beleven is reden tot dankbaarheid!

Marnix van der Sijs

- Hartelijke gelukwensen voor Wim en Til Smit (Naarderweg) bij hun zestig-jarig huwelijk. Zestig jaar waarin veel te vieren was, maar waarin het verlies van hun dochter een blijvend gemis is.

- Diaken Peter Schreiber viel van de trap. Goddank is het betrekkelijk goed afgelopen en deed hij al weer dienst in de Dorpskerk.

- Mevr. Clara Kuijt kon uit het verpleeghuis terugkeren naar huis.

- Op 8 oktober kunt u ds. Job de Bruijn (hij gaat dan voor in de Dorpskerk) feliciteren met zijn veertigjarig huwelijk met Anke (14 oktober 1977).

- Hartelijke dank aan Anton Helmink. Hij besloot te stoppen als cantor van onze Dorpskerk Cantorij. Hij schrijft zelf in dit nummer over zijn vertrek. Anton, voor al die jaren trouwe dienst, de wekelijkse repetities, het zorgvuldige uitzoeken van het repertoire (altijd in relatie tot het liturgisch jaar en de gekozen Bijbelteksten) heel veel dank! Alle goeds in je nieuwe huis voor jou en je echtgenote!
Tot onze vreugde gaat de cantorij door en zal er gezocht worden naar een nieuwe dirigent.

HUWELIJK

Op vrijdag 7 juli is het huwelijk bevestigd en ingezegend van Mart van der Have en Astrid Veurink. Zij wonen in de Blaricummer Meent. De dienst werd geleid door ds. G.J. Roest, uit Huizen. De trouwtekst over “de liefde” kwam uit 1 Cor. 13. De trouwbijbel kregen zij van onze gemeente. Het was een feestelijke dienst en wij wensen hen een voorspoedige toekomst toe.

Aly van Vembde, ouderling van dienst

WEL EN WEE

Mevrouw Clara Kuijt uit Huizen heeft een grote operatie ondergaan en zij herstelt nu in Theodotion, Laren. Wij wensen haar beterschap.

Aly van Vembde

 

 

Wilhelmus Gerardus Koetsveld,
26 maart 1917 - 7 juli 2017

In de leeftijd van honderd jaar is de heer Koetsveld overleden. In zijn werkzame leven was had hij een foto-handel (studio) in Amsterdam, waar hij ook zijn vrouw Rie heeft leren kennen. Ze trouwden en kregen vier kinderen. Later ook klein- en achter-kleinkinderen. De eerste jaren van hun huwelijk woonden zij in Amsterdam. In Blaricum hebben zij jaren aan de Capittenweg gewoond.
Hoewel de heer Koetsveld van oorsprong Rooms-Katholiek was, waren zij beiden trouw lid van onze gemeente. Zij namen deel aan gespreksgroepen, waar de heer Koetsveld dan op zijn eigen, markante wijze, de behandelde onderwerpen kon uitdiepen. Hij was een belezen man en hield van muziek.

Eind 2001 zijn beiden komen wonen op Torenhof 5 in een aanleunwoning bij de ‘Torenhof.’ Daar hebben ze nog mooie jaren samen gehad. Ook bezochten ze trouw de kerkdiensten in Torenhof en luisterden op zondag, naar de ‘kerktelefoon’. Die werkte, jammer genoeg, niet altijd goed en in plaats daarvan kregen ze iedere week een cd met een opname van de dienst. Dat werd door beiden zeer op prijs gesteld. Want de kerkdiensten bleven belangrijk.
De laatste jaren begonnen beiden te sukkelen met hun gezondheid. De zorg werd steeds zwaarder, maar met behulp van personeel van de Torenhof, de Thuiszorg en kinderen, konden ze daar nog lang blijven wonen.
Vorig jaar werd de zorg voor Rie te zwaar voor hem en moest zij worden opgenomen in verpleeghuis ‘De Bolder’ te Huizen, waar ze nog steeds woont. Vanaf die tijd ging het ook met hem bergafwaarts. Langer dan zeventig jaar getrouwd en dan op deze manier ‘gescheiden’ worden, dat kon hij niet meer verwerken.
Wim ging nu zelf ook geestelijk achteruit en eind vorig jaar werd hij opgenomen in Verpleeghuis ‘Beukenhof’ te Loosdrecht. Op de dag van de verhuizing naar een nieuwe appartement in de Beukenhof, viel hij en brak zijn heup. Hij kwam dit niet meer te boven en is op 7 juli jl. gestorven. Hij werd in besloten kring begraven op het kerkhof van de Dorpskerk.
Zijn nagedachtenis zij ons tot zegen.
ds. Marnix van der Sijs

Geboren op 1 oktober 1942, gestorven in Blaricum op 11 mei 2017.

In zijn slaap is Jan overleden. Hij leed aan de ziekte ALS. Hoewel iedereen wist dat Jan niet beter kon worden, kwam zijn dood toch nog onverwacht. Maar zijn vrouw Arina heeft het als een zegen ervaren dat verdere beperkingen hem bespaard zijn gebleven.

Ik heb Jan maar één keer gesproken tijdens een kennismakingsbezoek. Mijn tweede bezoek werd uitgesteld in verband met hun vakantie en kort daarna overleed hij. Ze hebben nog intens genoten van die vakantie.

In de volle Dorpskerk werd de afscheidsbijeenkomst gehouden. Arina, dochters Annelies en Martine en vrienden en oud-collega’s herdachten Jan. Hij leefde intens, in het onderwijs, op de tennisbaan, de Franse cultuur.

Jan was docent Frans en hij kon uitstekend met jongeren overweg. Eén van de sprekers was Jan van Vembde, de andere helft van ‘de twee Jannen.’ Jan de Wit en Jan van Vembde  leidden jarenlang, eens per twee weken, de Jeugdkapel, in de Blaercom. Op een foto in het boekje van Bert Berkhof ‘Een toren in de tijd’ zie ik wel achttien jongeren, met een Jan aan weerszijden. Ontmoeting, gesprek en excursies met een groep jongeren en dat elke twee weken! Dat waren nog eens tijden.

Het is hem niet gegund meer van zijn kleinkinderen te zien. Het gemis zal groot zijn.

Als Dorpskerk zijn wij Jan dankbaar voor al die trouwe inzet voor de Jeugdkapel.

Zijn nagedachtenis zij ons tot zegen.

Mevr. Gé van der Woude werd enkele weken geleden tijdens het bridgen getroffen door een herseninfarct. Maar omdat er dus anderen  bij waren, kon snel hulp geboden worden. Zij was kort in het ziekenhuis, maar is nu gelukkig weer thuis. Een kaartje zal zij op prijs stellen: Boerensteeg 10, 1271 RV Huizen.

Levien Dekker, Koggewagen 61 overleed 31 maart in de leeftijd van 84 jaar. Maandag  10 april  hebben wij zijn nagedachtenis  geëerd in zijn Dorpskerk.

Leviens dochter Jeanette en zwager Chris van Bockel herdachten Levien liefdevol en met grote bewondering voor hun veelzijdig begaafde vader en zwager.

Levien was een spannend en fijn mens om te ontmoeten. Ik heb gemeend te kunnen zeggen: ‘Wie hield er nou niet van Levien!’

Zijn interesses waren onbegrensd en hij was ook werkelijk een ‘alleskunner’, een  homo ludens, spelende mens. Hij hield van muziek maken, beeldhouwen (de gipsen kopjes tbv 600 jaar kerk in 1996 zijn van zijn hand!) , schilderen. Levien bespeelde meerdere muziekinstrumenten. Twee weken voor zijn heengaan zat hij nog ‘zomaar even’ prachtig te spelen op de piano in het restaurant van De Boomberg, zorginstelling te Hilversum waar hij verbleef en ook is overleden. Ondertussen was hij wat opleiding (wis- en natuurkunde) en werk betreft ook een veelzijdig technicus, bijvoorbeeld betrokken bij de nodige reparaties aan het kerkorgel. Hij assisteerde de Historische Kring ten behoeve van de kerkhistorie van de Dorpskerk en leverde veel historisch materiaal ten behoeve van het boekje van ds A.W. Berkhof ‘Een toren in de tijd’. Levien was betrokken bij allerlei maatschappelijke initiatieven en organisaties zoals  het vluchtelingenwerk in Huizen.

Wij lazen Johannes 14, 1-7, troostrijke woorden door Jezus uitgesproken vlak voor zijn sterven aan het kruis. Hij opent een perspectief van leven voorbij de de dood. In het huis van mijn Vader zijn vele ‘woningen’. Er zal een ‘woning’, een thuis bij de Vader voor ons op maat worden bereid. Dat thuis is er nu al en stopt niet met ons overlijden. Wat is die gewoon menselijke en begrijpelijke taal toch troostend. De Heer gaat ons voor en baant de weg. Wij zullen er meer thuis zijn dan ooit.

De Heer bracht de hemel op aarde, die ‘andere’ werkelijkheid. Hoe groot de schoonheid daarvan werkelijk is zullen wij zien na dit leven. Levien heeft daar intuïtief veel van begrepen.

Ik zie hem verwonderd binnengaan in het huis van de Vader en onmiddellijk achter een piano neerploffen en de sterren van de hemel spelen. Hij zal de vreugde van de Schepping vieren en leven van de liefde van de Vader.

Zijn nagedachtenis zij ons tot zegen!

Arie de Boer

Letty overleed thuis,  omringd door haar kinderen op 3 februari jl. in de leeftijd van 81 jaar. Donderdag 9 februari hebben wij haar nagedachtenis geëerd in haar Dorpskerk. Aansluitend vond de begrafenis plaats op het naastgelegen kerkhof naast haar man Gerrit, die zij 5 jaren overleefde. Een onvergetelijk en ontroerend ‘monument’ van liefde voor Letty werd opgericht door haar dochters, broer en kleinkinderen. De dankbaarheid voor moeder, oma en groot-oma was zeer groot!

Zij heeft voor hen allen een traditie voorgeleefd van het leven vieren. Nooit plichtmatige verjaar- of andere feestdagen. Fijn was het werkelijk altijd elkaar te ontmoeten: ‘We maken er altijd een feestje van!’ Letty miste haar man Gerrit enorm. Zij was een vrouw met verdriet, maar beslist geen verdrietige vrouw! Zij was immers zo rijk met fijne kinderen en kleinkinderen. Kort voor haar overlijden kon zij nog achterkleinkind Maeve in haar armen houden! Wat een vreugde!

Letty was trouw lid van de Dorps-kerkgemeente, maar na het overlijden van haar man voelde zij zich daar op de zondagmorgen niet meer op haar gemak. Wel bleef zij volop betrokken. Ruim 30 jaar bezocht zij trouw onze ouderen.

Zij was een mentaal zeer sterke vrouw die nooit in de eerste plaats koos voor zichzelf. Altijd dacht zij in de eerste plaats aan haar kinderen en de ander.

Wij lazen Psalm 150. Die psalm was haar heel lief. De psalm jubelt het uit van liefde voor God en Zijn grootheid. Ik meen dat Letty in haar leven heel veel van die liefde heeft begrepen.

Haar nagedachtenis zij ons allen tot zegen.

Ds. Arie de Boer

IN MEMORIAM

Maria Willemina Radstake-Overvest Ria

In de vroege avond van de 1e Kerstdag overleed Ria Radstake in de leeftijd van 69 jaar. Op 30 december hebben wij haar nagedachtenis geëerd in haar Dorpskerk.

‘Als alles duister is, ontsteek dan een lich­tend vuur’ zongen wij bij aanvang van de viering terwijl Ria’s 4 kleinkinderen met het licht van de paaskaars 4 kaarsen aan­staken.

Veel licht moest er zijn, symbolisch voor het licht van Christus!

Haar zuster Ilse en dochters Brenda en Krista ‘schilderden’ met veel liefde een portret van Ria. Opvallend was haar opti­mistische, positieve instelling. Niet zeu­ren en zeker niet over het weer! Bij voor­keur ging zij op de fiets naar haar werk in Laren, ook als het regende: ‘Op de fiets was het zalig. Dan voelde je de wind en de regen!’

Ria vond het heerlijk om anderen wat te leren. Nadat zij haar studie Nederlands had afgerond, kon ze eindelijk met veel passie haar kennis op anderen overbren­gen.

Ria was een mentaal krachtige vrouw. En een ruimhartig mens met een open geest. Geen gesloten denken. Een kind van het wijde land, van lange wandelingen, fiets­tochten en heel veel kamperen. Ria werd in de gemeente van de Dorpskerk gekend als een vriendelijk, lief mens, zeer betrok­ken bij het wel en wee van de gemeente en ver daarbuiten.

Woorden die ik bij haar denk zijn: Ruim­te, vrijheid in plaats van benepenheid en een smalle moraal en elkaar de maat nemen. Lange tijd zette zij zich af tegen haar kerkelijke afkomst, maar kwam dat later in haar leven te boven. Zij had de reactie niet langer nodig. Ria had haar eigen ruimte veroverd.

Wij lazen in Romeinen 8: 31-39 over Gods oordelen in het kader van zijn on­voorwaardelijke en grenzeloze liefde. En wij beleden dat laatste geweldige vers 39 zoals Paulus het heeft beleefd: Niets kan ons (lees mij!) scheiden van Gods liefde! Die liefde gaat boven geloof en hoop uit. Zij is werkelijk het enige blijvende!

En die bijzondere liefde maakt de ander groot in plaats van klein. Ria heeft dat ook gezien, begrepen en geleefd. Wij zijn haar daar zeer dankbaar voor!

De Heer zegene haar echtgenoot Pim, dochters Brenda en Krista, partner van Krista Jaap Jan Prins en kleinkinderen, Rixt, Jort, Roos, Evelien.

Haar nagedachtenis zij ons allen tot zegen!

Arie de Boer

 

IN MEMORIAM Margreet van Deursen

Wij gedenken Margaretha Jacoba van Deursen, Blaricum Zij overleed 15 oktober 2016 in de leeftijd van 84 jaar. Haar begrafenis vond plaats op 22 oktober.

In een gedachtenisviering in onze Dorps­kerk hebben wij haar herdacht. Margreet’s twee zonen Maarten en Aarnout schilderden met het vertellen van veel persoonlijke herinneringen een prachtig warm beeld van hun moeder. Het eerste en belangrijkste wat over haar moest worden gezegd. Hoezeer zij beschikbaar was, Zij had luisteren tot kunst verheven! Margreet, geboren in 1932, maakte deel uit van een generatie vrouwen voor wie het leven betekende dienstbaar zijn aan de echtgenoot, zijn carrière en de kinderen.

In onze tijd, waarin egocentrisme hoogtij viert, beginnen wij geleidelijk aan te beseffen hoe bijzonder het is iemand te ontmoeten die werkelijk de kunst verstaat in aandachtig luisteren en het adequaat vragen stellen zoveel veiligheid te bieden dat anderen worden ‘verleid’ zich te openen tot grote mededeelzaamheid. Wat had Margreet veel te geven! Vanmorgen richten wij samen een monument van liefde op voor Margreet.

Margreet’s leven liet zich ook kennen als één grote zoektocht. Zij las graag en veel, nieuwsgierig, bereid met een open mind onbekend terrein te betreden.

Zekerheden van van anderen waren veelal voor haar onbevredigend. Regelmatig be­zocht zij de Dorpskerk. Zij voelde zich daar thuis met haar vele vragen en twijfels.

De laatste keer dat ik haar thuis sprak lazen wij samen die beginverzen van Ps 139 en ik deelde met haar mijn visie op het beeld van God in die verzen: God als die andere liefdevolle werkelijkheid om je heen, een geheimenis waar je rationeel geen beslag op kunt leggen. Ik gun haar nu een zien en zekerheid als nooit tevoren.

De nagedachtenis van onze fijne kostbare Margreet zij haar familie en ons tot zegen!

IN MEMORIAM  Tiny Woldman

Wij gedenken Albertina Harmina Woldman-ter Heide. Zij overleed 7 november 2016 in de leeftijd van 92 jaar. De begrafenis vond plaats in Hilversum  op 12 november. Met grote dankbaarheid en tedere ontroering, is zij herdacht.

Tiny leefde in een ‘grote’ wereld, ruimhar­tig en royaal. Zij kon heel nabij zijn! Zij was een intelligente vrouw, niet bang haar gren­zen te verkennen, bereid om vragen te stel­len en onzekerheden toe te laten. Tiny las graag o.a. de boeken van de gereformeerde dogmaticus Kuitert, die destijds veel onrust te weeg brachten in de wereld van kerk en geloof.

De geloofwaardigheid van Jezus was haar ‘anker’ te midden van veel vragen, onzeker­heid en geloofsonrust. Tiny geloofde Jezus en zij vond dat Hij haar navolging ver­diende.

Ik leerde haar en haar man Frens kennen als bewoners van de Torenhof. Onvergetelijk was de laatste keer dat ik hen bezocht. Krachteloos zat zij in elkaar gedoken in haar stoel. Zij reageerde nauwelijks op mijn aanwezigheid. Ik las Psalm 121. Toen ik haar vroeg of zij het ook fijne woorden vond en goed om bij stil te staan, richtte zich een beetje op, keek mij strak aan en zij duidelijk  Ja! Het ontroerde mij. In dat ene woordje ‘Ja’ haar hele geloofsbelijdenis.

Wij hebben Ps 121, briefje in haar bijbel, opnieuw gelezen in de afscheidsviering en samen beleden: De Heer zal er zijn voor haar en ons allen!

Er zat ook een briefje bij Romeinen 8, 31: Als God voor mij is wie zal dan tegen ons zijn. Die woorden gaan ver boven leerstel­lingen uit. Met dat vertrouwen heeft Tiny geleefd en in dat vertrouwen is zij heen gegaan.

Haar nagedachtenis zij ons allen tot zegen!

 

Arie de Boer