De nieuwe koster, Ron Flens

Op een zaterdagmorgen in augustus had ik een gesprek met Ron Flens, sinds 1 juni de koster van de Dorpskerk. Hier volgt het verslag van dat gesprek. Het was geen echt interview, daarom geen vragen en antwoorden, bovendien werden we enkele malen onderbroken door de haperende kopieermachine waarop de orde van dienst van de volgende zondag werd vermenigvuldigd.

Ron is 55 jaar oud, Amsterdammer van geboorte en wereldburger. Hij woonde een groot aantal jaren telkens zes tot zeven maanden per jaar in onder andere Chicago, Parijs, Londen en New York, waar hij bij diverse reclamebureaus opdrachtgevers als Heineken, Procter & Gamble, Marlboro en Formule 1. Hierna werkte hij als zelfstandig marketing communicatie adviseur voor onder meer Coca-Cola, Porsche, Luchthaven Schiphol en Bentley.

Hij is 22 jaar samen met zijn vrouw Stella, en hebben een kleindochter van 6, “mijn kleindochter” zegt hij trots, “ze heet Ella.” Zijn grootvader was hoofd van een school met de bijbel, “streng maar geliefd, hij mocht met speciale dispensatie van de minister doorwerken tot zijn 72e.”

Hoe ben je koster van de Dorpskerk geworden? Hij was een keer met Frits Baan, voorzitter van het College van Kerkrentmeesters, aan het brainstormen over de vraag hoe we meer met de Dorpskerk zouden kunnen doen. De Dorpskerk, het Achterom, de tuin van het Achterom aanbieden voor verdere activiteiten in Blaricum. Huwelijken en rouw- en doopdiensten natuurlijk, maar ook concerten en andere evenementen. En tijdens dat overleg merkte Frits op: “We zoeken ook nog een koster.”

En zo werd Ron Flens de nieuwe koster van Dorpskerk. Zijn ambitie? “De kerk weer het echte centrum maken van Blaricum en dan bedoel ik niet alleen die van de PKN-gemeente Blaricum.” Hij is koster, beheerder en verhuurder van de Dorpskerk en het Achterom. Verzorgt het geluid tijdens de dienst en de koffie na de dienst en bij het koffiepunt van de senioren in het Achterom (“met een koekje erbij is het net even gezelliger”), en noemt meteen Harry van Schaik als ‘hulpkoster’ zijn “rechterhand en geweten”. Harry is net komen binnenlopen om de torenklok gelijk te zetten (“die loopt een minuut per week te snel”). En over die klok gesproken: “tijdens het Onze Vader moet ik de kleine luidklok luiden, het duurt altijd even voor die aanslaat, dus dacht ik nog maar even flink trekken. Omdat ik ’s ochtends van een kerkganger hoorde dat zij de klok niet gehoord had, besloot ik iets extra’s te geven. Helaas te enthousiast want de klok sloeg over de kop. De maandag erop direct hersteld met Harry, wat me meteen de mogelijkheid bood de toren te ontdekken.”

Ron, we wensen je een goede tijd toe als koster van onze Dorpskerk.

Henk Aertsen